Tajemnice

Najstarsze Paciorki modlitewne znalezione na Świętej Wyspie Lindisfarne!

Archeolodzy badający Lindisfarne, wyspę znaną z bogatej historii religijnej – w tym pierwszej inwazji Wikingów – odzyskali najstarsze paciorki modlitewne, jakie kiedykolwiek znaleziono w Anglii.

Skarby z Świętej Wyspy

Podczas kopania w starożytnym miejscu pochówku na wyspie Lindisfarne u wybrzeży Northumberland w północno-wschodniej Anglii, zespół ekspertów pod kierunkiem dr Davida Pettsa z Uniwersytetu w Durham z radością odkrył naszyjnik z paciorków modlitewnych, który został umieszczony wewnątrz grobu jednego z mężczyzn. Według Digventures, którzy współpracują i zbierają fundusze na trwające w Lindisfarne śledztwo, paciorki modlitewne zostały wykonane z kręgów łososia, a po dokładnej analizie archeolodzy byli w stanie datować je na VIII lub IX wiek naszej ery.

Jest to pierwszy przypadek, kiedy jakikolwiek typ artefaktu został znaleziony wewnątrz pochówku na Lindisfarne. Niemniej jednak, znalezienie przedmiotu związanego z praktykami kultu chrześcijańskiego na wyspie nie jest zaskakujące. Lindisfarne od dawna znana jest jako „Święta Wyspa”, w uznaniu jej piętrowej historii jako przystani i sanktuarium dla wyznawców wiary chrześcijańskiej. Historia ta sięga aż do siódmego wieku, kiedy Anglia była jeszcze enklawą anglosaskiej kultury, społeczeństwa i religii.

paciorki modlitewne
Zamek na Świętej Wyspie Matthew Hunt 2007 Wikimedia Commons

Liczące 1200 lat paciorki modlitewne z Lindisfarne

Wiadomo, że średniowieczny klasztor Lindisfarne stał kiedyś w pobliżu miejsca, w którym odkopano paciorki modlitewne. W związku z tym archeolodzy uważają, że grób, w którym znaleziono paciorki, był miejscem ostatecznego spoczynku mnicha, który mieszkał tam ponad 1200 lat temu.

Jeśli miejsce pochówku należało do mnicha, to mógł on należeć do grupy która skomponowała, opisała i opublikowała słynne Ewangelie z Lindisfarne, które są uważane za najwybitniejszy zachowany tekst religijny z anglosaskiej Anglii. Mógł to być nawet mnich zidentyfikowany jako główny autor Ewangelii, Eadfrith, o którym mówi się, że zakończył pracę nad książką około roku 700.

Kimkolwiek był ten mnich, jego paciorki modlitewne towarzyszyły mu do samego końca.

„Myślimy o wielkiej ceremonialnej stronie wczesnośredniowiecznego życia w klasztorach i wielkich dziełach, takich jak Ewangelie Lindisfarne”, dr Petts, który specjalizuje się w badaniu wczesnego chrześcijaństwa, powiedział Telegraph . „Ale to, co mamy tutaj, to coś, co mówi do znacznie bardziej osobistej strony wczesnego chrześcijaństwa”.

Użycie kręgów łososia do wykonania koralików jest godne uwagi, ze względu na to, jak to się łączy z włączeniem symboliki ryb do praktyki chrześcijańskiej. Ryby były wczesnym emblematem chrześcijaństwa, a związek ryb z kultem Jezusa można prześledzić aż do pierwszego wieku naszej ery.

Greckie słowo for rybą jest „ichthys”, a wcześni czciciele kościoła ułożyli z tego słowa akrostych, który przedstawia centralną postać ich religii: Iesous Christos Theou Yios Soter (ICHTHYS), czyli „Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel”. Ryby kojarzą się również z cudownym nakarmieniem przez Chrystusa 5 tysięcy osób przy pomocy zaledwie dwóch ryb i pięciu bochenków chleba, wiadomo również, że Chrystus odnosił się do swoich uczniów jako „rybaków ludzi”. Stąd paciorki modlitewne z tego typu materiału nie są niczym dziwnym.

Historia Lindisfarne, Świętej Wyspy

Święta Wyspa Lindisfarne znajduje się na Morzu Północnym zaledwie kilka mil na południe od południowo-wschodniej granicy Szkocji i Anglii. Jest ustronna, ale nie odległa, ponieważ jest połączona z Northumberland groblą, która czasami jest otwarta, a czasami pokryta wodą, w zależności od ruchu pływów.

Lindisfarne po raz pierwszy stało się centrum religijnym w VII wieku. Aidana, irlandzkiego mnicha służącego kościołowi w Ionie w Szkocji, do Lindisfarne. Jego zadaniem było przekształcenie tej odległej i spokojnej oazy w duchową mekkę anglosaskich chrześcijan. Aidan założył w 635 r. klasztor Lindisfarne, a następnie został jego pierwszym opatem i biskupem. Mnisi, którzy napisali słynne Ewangelie z Lindisfarne, byli związani z tym klasztorem.

To uznane dzieło zawiera kopię czterech Ewangelii, które opowiadają o życiu Chrystusa, oraz kilka powiązanych tekstów, w tym listy rozdziałów i list napisany przez św. Jerome’a do papieża Damazego, po tym jak ten ostatni zlecił św. Jerome’owi przetłumaczenie Biblii na łacinę w czwartym wieku. Książka jest podzielona na różne sekcje przez pięć misternie i elegancko zaprojektowanych stron dywanowych, które najwyraźniej były wzorowane na luksusowych dywanach importowanych ze wschodniego regionu Morza Śródziemnego. W kilku częściach znajdują się również ilustracje postaci religijnych, które są dość imponująco oddane.

Pod koniec VIII wieku Lindisfarne zasłużyło na wyróżnienie jako pierwsze brytyjskie terytorium, które zostało najechane przez Wikingów. Wikingowie wracali na wyspę kilka razy, a w 875 roku ostatni anglosascy mnisi opuścili Lindisfarne i wrócili na kontynent. Jakiś czas po normańskim podboju Anglii w XI wieku mnisi powrócili, aby zbudować nowy klasztor. Instytucja ta była aktywna i zajęta aż do 1537 roku, kiedy to Henryk VIII zadekretował, że wszystkie angielskie klasztory zostaną rozwiązane. Jednak to właśnie ruiny starego klasztoru najbardziej zainteresowały archeologów podczas ostatnich wykopalisk.

paciorki modlitewne
Klasztor na Świętej Wyspie, Wikimedia Commons

DigVentures: Uczynienie archeologii finansowanej przez tłum opłacalną!

Dr Petts zauważył, że starożytne paciorki modlitewne zostały niemal przeoczone. Początkowo zakładano, że były to po prostu zwykłe ozdoby na szyję, i że zostały wykonane z rybich ości, ponieważ materiał ten był powszechny i szeroko dostępny na wyspie. Ale Marina Chorro Giner, zooarchaeolog przydzielona do projektu wykopalisk, zauważyła coś znaczącego.

„Ta bystra badaczka spojrzała na nie i powiedziała, że właściwie to nie są zwykłe rybie ości , zostały one zmodyfikowane i w coś zamienione” – wyjaśnił dr Petts.

Po bliższym zbadaniu okazało się, że kości zostały wypolerowane i uformowane w paciorki modlitewne, a po ustaleniu ich starożytności archeolodzy zdali sobie sprawę, że nikt wcześniej nie widział w Anglii tak starych jak te paciorki modlitewne.

Projekt wykopaliskowy, który doprowadził do tego niezwykłego znaleziska, ma wyjątkową historię. Nie był on sponsorowany przez instytucję akademicką, ale zamiast tego został w całości sfinansowany z darowizn uzyskanych za pośrednictwem platformy crowdsourcingowej Dig Ventures .

Celem projektu jest odkrycie więcej na temat starożytnego społeczeństwa anglosaskiego oraz jego praktyk kulturowych i religijnych, a projekt będzie kontynuowany tak długo, jak długo członkowie społeczeństwa będą skłonni go finansować.

Powiązane artykuły
Tajemnice

Archeologiczna igła w stogu siana: Wioska Wikingów w Kaupang

Ancient Norse literature is filled with place names of towns, farms, and fjords. While many of these…
Przeczytaj całość
Tajemnice

Michał Anioł i jego brudny sekret

Choć większość ludzi słyszała o Michale Aniele, większość nie ma pojęcia, że miał on…
Przeczytaj całość
Tajemnice

Kapsuła czasu otwarta w kopalni kobaltu Alderley Edge, Anglia

Jaskiniowcy badający podziemne przestrzenie w Alderley Edge, Cheshire w północno-zachodniej…
Przeczytaj całość
Newsletter
Podoba Ci się o czym piszemy?
Zapisz się na newsletter Świata Tajemnic i wszystkie historyczne newsy wlecą od razu na Twoją skrzynkę!