Amerykańskie UFO (#19): Projekt Grudge (Uraza)

projekt-grudge-project-uraza-ufo
Pierwsze próby rozwiązania zagadki pochodzenia tak zwanych latających talerzy w ramach projektu Sign nie zadowalały dowództwa Sił Zbrojnych USA.  Oczekiwali, że odpowiedź jaką usłyszą będzie bardziej przyziemna. Siły Powietrzne zaczęły bagatelizować problem i próbować położyć kres wszelkim doniesieniom UFO.

W lutym 1948 roku projekt Sing, zostaje premiowania na projekt Grudge (Uraza).  Już sama jego nazwa może odzwierciedlać antagonistyczne nastawienie Air Force wobec Niezidentyfikowanych Obiektów Latających. Nowy program był  czarnym okresem w prowadzeniu badań nad UFO. Głównie dlatego, że jeszcze przed rozpoczęciem jakichkolwiek prac miano na nie odpowiedź, a badania miały tylko je potwierdzić. Wszystkich zagorzałych zwolenników pozaziemskich teorii pracujących przy Sign przeniesiono do innych działów. Pozostali tylko ci którzy mogli zagwarantować nieprzysparzanie niepotrzebnych problemów.  Wszystkie raporty miano oceniać tak aby podważyć  istnienie UFO, a jeśli będzie to nie możliwe po prostu je odrzucić.  Z nową nazwa i nowym personel przyszedł nowy cel, „pozbyć się UFO”.  Raporty z projektu Sign ponownie przeanalizowano z pomocą zewnętrznych instytucji.  Air Weather Service miało zająć się analizą pod kątem balonów, a Dr J. Allen Hynek, wybitny astrofizyk, zaczął przeglądać raporty w poszukiwaniu tych gdzie winowajcą mogły być zjawiska naturalne takie jak gwiazdy, planety, meteoryty, itp. Projekt Uraza w odróżnieniu od swojego poprzednika większą uwagę kierował w stronę wizerunku.  W prasie zaczęły pojawiać się artykuły sugerujące, że wszystkie obserwacje UFO to kłamstwa, halucynacje lub błędna interpretacja. Pierwszym tego typu materiałem był artykuł Sidneya Shalleta z Saturday Evening Post. Siły Powietrzne przekazywały dziennikarzowi tylko te materiały, które mogły potwierdzić „ich” wersję. Oczywiście nie przekazywali ściśle tajnych dokumentów, w których pojawiają się opinie  sugerujące pozaziemskie pochodzenie UFO. Shalleta poświęcił dwa miesiące na zbieranie materiałów potrzebnych do napisania dwuczęściowego artykułu na temat obserwacji UFO. W latach ’40 i ’50 Grudge był ściśle tajny i oczywiste jest, że informacja na jego temat nie mogła przedostać się do prasy. W gazetach pojawiła się nazwa „projekt spodek”, jako badania obserwacji UFO przez Siły Powietrzne. Pierwszy z dwóch artykułów został opublikowany 30 kwietnia 1949 r, drugi niecałe dwa miesiące później, 7 maja. Shallet sugerował w swoich artykułach, że to oszuści odegrali znaczącą rolę w popularyzacji UFO. Artykuły zawierały również  kilka fałszywych stwierdzeń, jakoby lotnictwo uważało cały problem latających dysków za  nonsens i jedynym powodem dla którego zajęło się sprawą jest interes społeczny. Było to wyraźnym wprowadzeniem czytelników w błąd, ponieważ Air Force traktowało kwestię NOLi bardzo poważnie i to niemal od samego początku.

URAZA-Sidneya-Shalleta-UFO-Grudge

Artykuł Sidneya Shalleta z 30 kwietnia 1949 roku. 19.1

Artykuły Shalletta zapoczątkowały pierwszą poważną publiczną debatą na temat UFO. Dowództwo jak i personel Grudge liczyło, że materiały prasowe zmniejszą społeczne zainteresowanie latającymi talerzami, ale skutek był zupełnie inny. Shallet wspomniał mimochodem, że niewielka ilość obserwacji wydaje się przeczyć wcześniejszym ustaleniom o 100% naturalnym pochodzeniu obiektów. To właśnie to zdanie przykuło największą uwagę ufologów i niezależnych dziennikarzy. Parę niepotrzebnych słów „zasiało ziarno wątpliwość”. Zaczęli oni poszukiwać informacji na własną rękę i jeszcze w tym samym roku co publikacja Shalleta, zaczęły ukazywać się artykuły zaprzeczające temu co twierdziły Siły Powietrzne. W magazynie True wydrukowano artykuł zatytułowany “The Flying Saucers Are Real,”  autorstwa Donalda Keyhoea. Dziennikarz napisał, że po przeprowadzeniu 8 miesięcznego dochodzenia może stwierdzić, że Ziemia jest pod stałą obserwacją przybyszów z innych odległych planet. Najwięcej czasu poświęcił trzem słynnym incydentom Mantcll, Chiles-Whitted, i Gorman. Artykuł Donalda Keyhoea wzbudził ogromne zainteresowanie, pisano i mówiono o nim wielokrotnie w czasopismach, radiu czy telewizji. Keyhoea próbował uzyskać komentarz od przedstawicieli Sił Powietrznych. Napotkał wielki mur milczenia, nikt nie pisnął ani jednego słowa na temat UFO. Pentagon był niezadowolony z faktu, że artykuł „pro” UFO wzbudza tak duże zainteresowanie i przychylność opinii publicznej. ATIC (Advanced Technical Intelligence Center) zorganizował konferencję prasową na której przedstawiono stanowisko wojska. Tłumaczyli na niej, że obserwacje UFO to w rzeczywistości halucynacje lub głupi żart.

„True" wydanie z maja 1947 roku, artykuł Donalda Keyhoea 19.2

 

Liczba obserwacji zamiast maleć stale wzrastała. Dowództwo wydawało się tym nie przejmować i projekt Grudge przeszedł w etap „uśpienia. Meldunki nadal trafiały do centrali, ale nie były one w żaden sposób analizowane. Większość z nich po prostu odrzucano. W dokumentach ATIC  istnieje zaledwie kilka raportów dotyczących UFO z jesieni 1949 roku. Prawdopodobnie nie brano nawet ich pod uwagę w pisaniu końcowego raportu. Dowództwo uznało, że wszystko co mogli zrobić w sprawie UFO już zrobili. Ponownie przebadali raporty i większość z nich udało się wytłumaczyć w sposób naukowy.

Przykładowe śledztwa w ramach projektu Uraza
Sprawa nr 1->
W nocy 18 listopada 1948  około godziny 09:45 EST, piloci Kenwood Jackson i Henry Combs pilotujący samolot  Andrews AFB T-6, zauważyli jasny, świecący nieco szarym światłem obiekt. Początkowo piloci pomyśleli, że to samolot tylko z jednym światłem lądowania. Chcieli to sprawdzić i zaczęli zbliżać się do obiektu. Gdy byli na tyle blisko by ocenić, że to nie samolot, obiekt zaczęło zachowywać się „agresywnie”. Na wysokości 2700 ft piloci próbowali nawiązać  „kontakt” . Na przemian włączali i wyłączali swoje światła pozycyjne licząc na jakąś odpowiedź.  Obiekt nie odpowiedział, zaczął wykonywać gwałtowne ruchy, przeleciał nad samolotem i zaczął uciekać. Combs ścigał dziwny obiekt, przez ponad dziesięć minut. W tym czasie próbował zapamiętać jak najwięcej szczegółów. Był to ciemno szary, owalny obiekt mniejszy niż  ich T-6, poruszający się z prędkością od 80 do 600 mph. Prócz pilotów taką wersję wydarzeń potwierdziło dwóch oficerów i szef załogi którzy wszystko widzieli z ziemi. Na pomoc wezwano The Air Weather Service, które miało przeanalizować incydent pod kątem obserwacji balonów. Eksperci stwierdzili jednoznacznie, że na pewno nie był to balon. Naukowiec Dr Hynek zdecydowanie odrzucił możliwość by były to zjawiska naturalne. Mimo ekspertyzy Air Weather Service na zlecenie Grudge, śledczy z projektu Uraza mieli własne wyjaśnienie. W raporcie zapisali, że piloci tego dnia widzieli balon metrologiczny.

projekt-sign-grudge-blue-book-tajne

Fragment raportu No.207 dotyczącego incydentu z 18 listopada 1948 roku.

T-33-grudge-, Eugent-Clark -ufo

Samolot T-33 19.3

Sprawa nr 2 -> 10 września 1951 roku uczeń Army Signal Corps, operator radaru, Eugent A. Clark zauważył na radarze niezidentyfikowany obiekt znajdujący się na niskiej wysokości. Przypadkowo, akurat wtedy za plecami Clarka stała grupa oficerów przyglądająca się  jego pracy. Wszyscy patrzeli z niedowierzaniem jak obiekt osiąga prędkość 700 mil na godzinę i znika w okolicach Sandy Hook na południe od Nowego Jorku. W 1951 roku, takie prędkości nie były osiągalne w trakcie rutynowych lotów. Wydarzenie to jeszcze na długi czas pozostawiło w oficerach wiele emocji.   Siedemnaście minut później historia stała się jeszcze bardziej zadziwiająca. Porucznik Wilberta S. Rogers, pilotujący samolot szkolno-treningowy T-33  wraz z mjr Edwardem Ballardem Jr na tylnym siedzeniu, lecieli z Dover Air Force Base w Delaware, w kierunku Mitchel Air Force Base w Nowym Jorku. Na południe od Sandy Hook, około 11:35 AM EDT, zauważyli lecący około 12000 stóp pod sobą srebrny obiekt. Zarówno Rogers i Ballard oszacowali rozmiary obiektu na  30 do 50 stóp średnicy i prędkość na około 700 mil na godzinę.  Rogers zwiększył prędkość  z 450 do 550 mil na godzinę! Obiekt wykonał wtedy nagły zwrot o 90 stopni w kierunku oceanu i zniknął z pola widzenia pilotów. Rogers był doświadczonym pilotem z czasów II wojny światowej. Na pytanie dziennikarza, co wtedy widział, wzruszył ramionami i powiedział tylko, że nigdy wcześniej, w cały swoim życiu nie widział niczego podobnego. Na pewno nie był to balon, obiekt poruszał się z dużą prędkością i był idealnie okrągły. Na miejsce przylecieli Cummings i ppłk  Rosegarten, którzy cały 13 września spędzili na przesłuchiwaniu świadków i zbieranie dokumentacji w Ft. Monmouth. .Cummings i Rosegarten zgodzili się z opiniami świadków, że obiekt był „sterowny inteligentnie:. Dokumenty ze śledztwa  trafiły bezpośrednio do generała Charles P. Cabella, ówczesnego szefa wywiadu Sił Powietrznych w Pentagonie.  Cummings i Rosegarten weszli do Sali gdzie trwało już spotkanie. Atmosfera wydawał się być mocno napięta. Cabell był  oburzony sposobami prowadzenia śledztwa i niechlujstwem ze strony ekspertów z projektu Grudge. Kiedy generał Charles P. Cabell dowiedział się, że Grudge ignoruje i bagatelizuje pozaziemskie pochodzeń UFO był wściekły. Ppłk. NR Rosegarten zaproponował by to kapitan Edward J. Ruppelt został nowym liderem projektu. Miał on opinię doskonałego organizatora i oczekiwano, że wprowadzi dyscyplinę w projekcie Grudge. Od teraz miano poważnie traktować kwestię pozaziemskiego pochodzenia UFO, jednak nie planowano większych zmian w publikacji dokumentacji. Uznano, że lepiej wszystko zachować w tajemnicy i nie narażać reputacji Sił Powietrznych. Właśnie tak zapoczątkowano zupełnie nowy projekt…

Battelle-Memorial-Institute-Columbus-ufo-grudge

Siedziba Battelle Memorial Institute w Columbus 19.4

Projekt Grudge II
11 września 1951 roku, kapitan Edward J. Ruppelt przejmuje kierownictwo nad projektem Grudge. Ruppelt obejmując kontrolę nad projektem miał stosunkowo niski stopień jak na tego typu stanowisko, ale ze względu na bardzo dobrą opinię wśród przełożonych uznano, że jest najlepszym kandydatem. Podczas II wojny światowej był strzelcem pokładowym i radarzystą samolotu B-29.  Po wojnie pracował między innymi w ATIC gdzie zajmował się  identyfikacją wrogich samolotów i rakiet balistycznych. Już miesiąc po zmianie dowódcy, 27 października 1951 zostają wprowadzone pierwsze zmiany, w tym nazwa projektu – na Grudge II. Druga wersja programu Uraza była pierwszym krokiem w utworzeniu zupełnie nowego projektu Blue Book. Od teraz żaden z raportów nie ginął w niewyjaśnionych okolicznościach. Z racji, że nie odrzucano lub nie wyrzucano raportów przychodzących do Wright – Patterson pojawił się problem z nadążaniem analizowania otrzymywanych danych. Było ich tak dużo, że nie wyrabiano się ze wszystkimi sprawami na czas. Gen. Cabella wydał specjalną dyrektywę umożliwiającą dostęp personelowi Grudge  do danych z sytemu 30 kamer rejestrujących sygnały z wojskowych stacji radarowych rozlokowanych na terenie całego kraju. Do centrali Grudge mogły docierać 90-minutowe filmy z radarowych obserwacji  UFO. Do pomocy przy analizowaniu danych zostaje zaangażowany Wydział Obrony Przeciwlotniczej US Air Force. W miejscowościach o szczególnej aktywności UFO zaczęto budować punktu obserwacyjne. Prywatna organizacja naukowa non-profit,  Battelle Memorial Institute z siedzibą w Columbus, Ohio  została poproszona o przygotowanie analizy statystycznej z raportów UFO. Przedsięwzięcie nazwano Projekt Bear (niedźwiedź), powołano think tank składający się z ekspertów,  astronoma, fizyka, chemika, matematyka, psychologa i kilka innych specjalistów w swojej dziedzinie. Naukowcy z instytutu z  Columbus w stanie Ohio mieli zadanie opracować procedury przesłuchiwania świadków niewytłumaczalnych zjawisk. Drugim celem powołania grupy specjalistów było przeprowadzanie badań statystycznych około 650 raportów dotyczących UFO od 1947 roku.

projekt-grudge-blue-book-ufo

Analiza statystyczna raportów UFO przeprowadzona przez Battelle Memorial Institute. 19.5

Raport końcowy
27 grudnia 1949 roku w krótkim komunikacie prasowym ogłoszono, że badania UFO zostaną zamknięte, a końcowe sprawozdanie zostanie opublikowane w ciągu kilku dni. 27 grudnia 1949 wydano obszerny raport techniczny zatytułowany „Unidentified Flying Objects Project Grudge, Technical Report No. 102-AC-49/15-lOO”, stwierdzając, że doniesienia o niezidentyfikowanych obiektach latających są wynikiem:

  • błędnej interpretacje różnych konwencjonalnych samolotów,
  • łagodnej formę masowej histerii,
  • oszustw spowodowanych chęcią uzyskania rozgłosu,
  • chorób psychicznych.
dokumenty-tajne-grudge-blue-book-ufo

Analiza statystyczna raportów UFO przeprowadzona przez Battelle Memorial Institute 19.6

Ponadto stwierdzono, że nie ma dowodów, aby zaobserwowane obiekty były dziełem innych państw posiadających wysoce zaawansowaną technologię. W związku z tym nie stanowią one bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego. Zalecano aby  zmniejszyć zakres tego typu badań. Centrala AMC (Air Material Command) miała badać wyłącznie te zgłoszenia, w których występowało realne prawdopodobieństwo zastosowania zaawansowanych technologii. Bardzo ważnym fragmentem w raporcie jest ten mówiący o tym, że dalsze badania będą jedynie potwierdzać wyniki dotychczasowych wyników zawartych w raporcie. Choć w raporcie stwierdza się, że UFO nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych to wzięto pod uwagę możliwość wykorzystania obawa przed zagrożeniami z kosmosu przez Związek Radziecki. Obawiano się, że w przypadku wybuchu wojny zjawisko to może posłużyć wrogą do wywoływania na ternie Stanów Zjednoczonych masowej histerii. Do raportu dołączono kilka załączników, w  tym dokument z prac zespołu dr J. Allena Hynek’a na zlecenia Grudge. Zespół Hyneka spędził kilka miesięcy na przeanalizowaniu około 237 najciekawszych incydentów. Przeszukiwał czasopisma  astronomiczne i sprawdzał położenia różnych ciał niebieskich. Dzięki temu udało mu się wyjaśnić 32% obserwacji. W raporcie znalazły się również wyniki prac The Air Force Air Weather Service oraz the Air Force Cambridge Research Laboratory. Te dwie organizacje w swoich bzach posiadały informacje dotyczące większości lotów balonowych na terenie Stanów Zjednoczonych. Stwierdzili, że 12% z 237 przebadanych raportów można uznać jako obserwacje balonów. Air Force Air Weather Service  odrzuciło możliwość by obserwacje dotyczyły piorunów.  Jednak nadal pozostało 56 procent spraw  nierozwiązanych. Po odrzuceniu wszystkich uznanych za fałszywe, niejasne pod kątem dowodowym i te które mogą dotyczyć konwencyjnych samolotów pozostało 23% raportów które przypisano do kategorii „nierozwiązane”.

projekt-grudge-uraza-ufo

Wizualizacja mętów ciałka szklistego. 19.7

Kolejnym załącznikiem był raport z analiz wydziału psychologii  Air Force’s Aeromedical Laboratory. Naukowcy z wydziału psychologii uznali, że obserwacje tak zwanego UFO można wytłumaczyć w racjonalny sposób. Wskazują, że niektórzy ludzie już od okresu płodowego lub w wyniku zmian degeneracyjnych siatkówki oka i ciała szklistego cierpią na  nagromadzenie się różnych substancji znajdujących się w ciele szklistym oka. tzw. męty ciała szklistego. Tego typu przypadłość może powodować „widzenie” małych ruchomych punkcików. Drugim wytłumaczeniem może być zły stan psychiczny i emocjonalny świadków. Opublikowanie raportu i decyzje generała Cabell’a doprowadziły do zamknięcia projektu Grudge. Nie oznaczało to jednak końca prowadzenia dochodzeń w sprawie obserwacji UFO. Powstał zupełnie nowy projekt w ramach którego kontynuowano próby rozwiązania zagadki latających talerzy.

(link do bibliografii)
^Istnienie projektu Grudge zostało oficjalnie potwierdzone przez rząd Stanów Zjednoczonych, a dokumenty i zdjęcia z nim związane odtajnione i opublikowane.

Artykuł, który przeczytałeś jest częścią serii wpisów zatytułowanej „Amerykańskie UFO”. Zachęcam do przeczytania pozostałych artykułów z serii. Aby to zrobić wystarczy kliknąć na którąś z poniższych okładek

Kompleks-S4-Papoose-Lake-area-51-strefa-ufo Czarne-helikoptery-ufo-black Projekt-Sign-Znak-ufo-project projekt-project-grudge-uraza Projekt-Blue-Book-ufo Panel-Robertsona-ufo Majestic-12-MJ-12-ufo 4602-Air-Intelligence-Service-Squadron

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>