Amerykańskie UFO (#21): Panel Robertsona

Centralna Agencja Wywiadowcza w skrócie CIA jest amerykańską agencją rządowa, zajmująca się  gromadzeniem, przetwarzaniem i analizowaniem informacji dotyczących bezpieczeństwa narodowego z całego świata. Przez lata krążyły plotki o tym, że Centralna Agencja Wywiadowcza była mocno zaangażowanego w  badania UFO, w tym najbardziej kontrowersyjnych katastrof latających talerzy.  Przypuszczenia te dodatkowo wzmacniały nieoficjalne dokumenty Majestic 12.

Todd Zechel, były radiooperator w Agencji Bezpieczeństwa Wojskowego, założyciel Citizens Against UFO Secrecy (Obywatele Przeciw Utajnianiu UFO) twierdzi, że CIA od początku swojego istnienia uczestniczyła w tajnych programach do spraw NOLi. Służby Nasłuchu Obcych Rozgłośni, Biuro Informacji Aktualnych i Biuro Operacyjne zbierało dane z zagranicy i przesyłało je do  Biura ds. Oceny Danych Zagranicznych, gdzie były poddawane analizie. Agenci CIA mieli przesłuchiwać świadków zamieszanych w incydenty dotyczące UFO. Natomiast Funkcjonariusze  Krajowej Sekcji Zbierania Informacji mieli ich zastraszać i zmuszać do milczenia.  Narodowe Centrum Interpretacji Fotograficznych działające w  wydziale CIA ds. Naukowych i Technicznych (DDS&T) analizował wszystkie otrzymywane fotografie niezidentyfikowanych obiektów. Biuro Wywiadu Naukowego (OSI) było odpowiedzialne między innymi za analizę informacji i dowodów dotyczących katastrof UFO głównie na podstawie zdjęć oraz analizę innych materiałów nie zawierających zdjęć czy dowodów fizycznych. Według Zechela, CIA w kwestii UFO wychodziła daleko poza zakres swoich uprawnień. Miała bowiem zbierać dane pochodzące nie tylko z poza granic Stanów Zjednoczonych, ale i z samego kraju głównie od Agencji Bezpieczeństwa Narodowego, Wywiadu Sił Powietrznych i Wojskowej Agencji Wywiadowczej. Są to jedynie pewne domysły, plotki i niepotwierdzone informacje. Jednak ja wolałbym w tym artykule zająć się bardziej pewnymi danymi. Rząd Stanów Zjednoczonych potwierdził oficjalnie jeden przypadek w którym to CIA miało badać obserwacje UFO i to właśnie jemu poświecę najwięcej uwagi.

washington-flap-1952-robertson

Informacje dotyczące obserwacji UFO nad Waszyngtonem drukowano na pierwszych stronach gazet. Washington Post, wydanie z 22 lipca 1952 r. 21.1

W 1952 roku nastąpił znaczny wzrost liczby obserwacji UFO i tym samym raportów otrzymanych przez USAF i projekt Blue Book. Największą aktywność niezidentyfikowanych obiektów odnotowano nad Waszyngtonem. Incydent nazywany „Washington flap” był serią obserwacji UFO w lipcowe weekendy. W dniach 19 i 20 lipca radary  w Washington National Airport i Andrews Air Force Base wykryły niezidentyfikowany obiekt latający. 27 lipca, obiekt ponownie pojawił się na radarach, wydano rozkaz startu myśliwców, piloci po dotarciu na miejsce wskazane przez wieżę kontroli nic nie znaleźli.

Kadr z filmu nakręconego w 1952 roku. Do dnia dzisiejszego nie ma pewności czy jest autentyczny. 21.2

UFO nad Waszyngtonem. Film z 12 lipca 1950 r.

Memorandum-Chadwell-1952-ufo-CIA

Memorandum Chadwella z 2 grudnia 1952 roku 21.3

Informacje o tych wydarzeniach przeciekł do prasy. Wszystkie gazety i radiostacje informowały o incydentach nad Waszyngtonem. Szef sztabu Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych Hoyt S. Vandenberg, obawiał się, że histeria wywoływana masowymi obserwacjami NOLi może zostać wykorzystywana przez wrogie agencje wywiadowcze. Siły Powietrzne zleciły instytutowi Battelle Memorial Institute naukową analizę  raportów zebranych w ramach projektu Sign, Grudge i Blue Book. United States Air Force chciały uporać się z problemem jak najszybciej, tym czasem naukowcy z instytutu prosili o więcej czasu. Zastępca dyrektora CIA,  H Marshall Chadwell  w specjalnej notatce  zawarł zalecenia dla NSC. Dyrektor CIA powinien opracować program działań wywiadu i badań wymaganych do natychmiastowej pozytywnej identyfikacji niezidentyfikowanych obiektów latających. Na wniosek dyrektora CIA, agencje powinny udzielić pomocy w prowadzonych badaniach. Dyrektor CIA powinien unikać powielania działań prowadzonych przez inne agencje. Prace powinny być koordynowane ze służbami wojskowymi, wydziałem Badań i Rozwoju w Departamencie Obrony, Agencją Oceny Psychologicznej. Dyrektor CIA ma obowiązek przekazywania informacji wszystkim zaangażowanym organizacjom.

4 grudnia 1952 roku, Komitet Doradczy Wywiadu przychylił się do części propozycji. Zaleca dyrektorowi CIA skorzystanie z opinii naukowców i przeanalizowanie dostępnych dowodów pod kątem naukowym. W tym celu powołano specjalną grupę ekspertów. Zadaniem panelu było dokonanie przeglądu zebranych dowodów  i rozważyć ewentualne zagrożenie ze strony UFO. W styczniu 1953 roku, Chadwell i HP Robertson, wybrali skład grupy do której miało dołączyć prócz Robertsona jeszcze czterech innych wybitnych ekspertów. W skład panelu weszli: dr Howard P. Robertson- fizyk, konsultant CIA i dyrektor Weapons System Evaluation Group przy Biurze  Sekretarza Obrony, objął funkcję przewodniczącego panelu. Luis Alvarez- fizyk, specjalista w zakresie promieniowania kosmicznego, cząstek elementarnych, fizyki jądrowej i atomowej, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 1968 roku. Jest współautorem hipotezy, według której za wyginięcie dinozaurów jest odpowiedzialny upadek dużego ciała kosmicznego. Był cenionym ekspertem w dziedzinie radarów. Samuel Abraham Goudsmit- fizyk, profesor między innymi University of Michigan w Ann Arbor i Brookhaven National Laboratory w Upton, stan Nowy Jork; założyciel „Physical Review Letters”. Prowadził prace z  mechaniki kwantowej i fizyki atomowej. Razem z G.E. Uhlenbeckiem, przypisał elektronowi określony moment pędu i określony moment magnetyczny.

Panel-robertsona

Członkowie panelu Robertsona

Thornton Page – astrofizyk, ekspert ds. radarów, zastępca dyrektora Operations Research Office, redaktor Operations Research Journal, sceptyk pozaziemskiego pochodzenia UFO. Z biegiem lat, pracując nad materiałami dostarczonymi przez wojsko zmienił swoje zdanie. Inżynier Lloyd Berkner, fizyk,  członek Amerykańskiej Narodowej Akademii Nauk. Współtwórca urządzenia pomiarowego mierzącego gęstość elektronów w jonosferze. Frederick C. Durant
- oficer CIA, sekretarz panelu. Ekspert w dziedzinie systemów przeciwrakietowych i pocisków. Dodatkowo do grupy zaproszono doktora J. Allena Hynek’a – astronoma i konsultanta projektu Blue Book.

Panel-robertsona-Hynek-Durant

Konsultant panelu, J. Allen Hynek i sekretarza panelu, Fredrick Durant.

Dewey-Fournet-ufo-robertson

Dewey Fournet 21.4

Powołanie panelu Robertsona była spowodowane  brakiem zaufania CIA wobec Sił Powietrznych i projektu Blue Book. Nowe przedsięwzięcie Centralnej Agencji Wywiadowczej nie miało być kolejnym wielkim projektem z armią pracowników badających każdy niewyjaśniony incydent. Dane na których pracowano otrzymano od innych służb, głównie z projektu Blue Book. Zadanie selekcji i wstępnego opracowania materiałów powierzono majorowi Dewey’owi Fournet’owi z Wywiad Sił Powietrznych, pełniącego funkcje łącznika między projektem Blue Book a Pentagonem. Chyba niektórzy członkowie panelu szybko zaczęli żałować powierzenia tego zadania Fournetowi. A to z powodu, że materiały przez niego przygotowane zostały w większości niedopuszczone do bardziej szczegółowej analizy przez członków panelu.

montana-mariana-ufo-1950-robertson

Artykuł w "Berkshire Eagle" dotyczący incydentu w Great Falls. Sierpień 1950 r. 21.5

Nieformalne spotkanie → dr Thornton Page wyjawił, że członkowie komisji spotkali się przed zwołaniem panelu na nieformalnym spotkaniu.  Robertson miał im wtedy powiedzieć, że zadaniem panelu jest zmniejszenie obaw opinii publicznej i udowodnienie, że raporty UFO można wyjaśnić w sposób konwencjonalny. Prace komisji i wyniki tych badań powinny być postrzegane jako część procesu wdrażania zaleceń CIA. Panel Robertsona obradował przez cztery dni w biurach Pentagonu między 14 a 18 stycznia 1953 roku.
Dzień pierwszy → na pierwszym spotkaniu zaprezentowano dwa filmy na których udokumentowano obserwacje niezidentyfikowanych obiektów latający. Pierwszy z nich dotyczyły wydarzenia nazwanego „Mariana UFO incydent” z 1950 roku. 15 sierpnia 1950 roku, Nick Mariana – menadżer niewielkiej drużyny baseballowej  Great Falls Electrics i jego 19-letnia asystentka Virginia Raunig pojechali na stadion  w Great Falls, stan Montana by sprawdzić przygotowania do meczu.
Uwagę Mariana przykuło dziwne światło na niebie. Były to dwa jasne, srebrzyste obiekty oddalone od siebie o około 150 stóp (45,7 m), lecące z prędkością od dwustu do czterystu km/h. Oba obiekty miały około pięćdziesiąt stóp szerokości (15,2 m). Pobiegł do swojego samochodu po kamerę i natychmiast zaczął filmować. Udało mu się wykonać 16 sekundowy film na którym uwiecznił dwa obiekty. Na drugi dzień lokalne gazety podchwyciły temat i zaczęły rozpisywać się o zadziwiającym wydarzeniu. Reporter z Great Falls Tribune po obejrzeniu filmy zawiadomił przedstawicieli sił zbrojnych. Sprawą zajęło się US Air Force, które wysłało na miejsce oficera Johna P. Brynildsen. Po dotarciu do Great Falls, Brynildsen przesłuchał Mariana i Raunig, a materiał video wysłano do Wright-Patterson, gdzie miał zostać poddany analizie. Eksperci z AFB stwierdzili, że na filmie widoczne są odbicia dwóch myśliwców F-94, które rzeczywiście tego dnia miały przelatywać w tych okolicach.

Film należący do Nicka Mariana wykonany w Great Falls, Montana, 1950r.

montana-mariana-ufo-1950-blue-book-grudge

Great Falls Tribune z 11 listopada 1950. Artykuł opisujący relacje Nicka Mariana 21.6

Dochodzenie w ramach projektu Grudge zakończyło się sukcesem, ale był to sukces jedynie w oczach prowadzących śledztwo. Zarówno sam Mariana jak i kilka osób w kręgu wojskowych nie było przekonana do takiego wytłumaczenia. W 1952 roku na potrzeby Projektu Blue Book analitycy z Wright-Patterson raz jeszcze przyjrzeli się filmowi. Tym razem  badania wykluczyły by były to odbicia wojskowych samolotów. Jednak nadal nie znaleziono odpowiedzi czym mogły być. Według Nicka Mariana przed oddaniem filmu, usunięto z niego kilkadziesiąt klatek. Przedstawiciele Blue Book potwierdzają, jedna z klatek uległa zniszczeniu w wyniku awarii projektora. Utworzenie Panelu było jedyną możliwością by sprawą zająć się jeszcze raz. Niestety… naukowcy z grupy Robertsona potwierdzili pierwszą analizę, że na filmie widać odbicia samolotów.

Delbert-C-Newhouse-UFO-ROBERTSON-PANEL

Delbert C. Newhouse 21.7

Drugi film analizowany tego dnia został wykonany 2 lipca 1952 roku, siedem mil od Tremonton przez fotografa, chorążego  Delbert C. Newhouse.  Delbert jechał samochodem razem z dwóją swoich dzieci i żoną, która około godziny 11:00 zauważyła na niebie grupę obiektów, których nie była w stanie zidentyfikować. Poprosiła swojego męża by ten zatrzymał samochód i razem mogli przyjrzeć się dziwnym obiektom. Miał w samochodzie kamerę, którą wyjął i wycelował w stronę obiektów. Sił Powietrzne i Marynarka Wojenna, biorąc pod uwagę wiarygodność Newhouse przeznaczyła na analizę filmu sporo czasu i pieniędzy, a samo video zaklasyfikowano jako tajne. Siły Powietrzne przeprowadziły pierwszą analizę w Wright Field.  Ptaki i balony zostały wykluczone już na pierwszy etapie prac, obiekty poruszały się też znacznie szybciej niż samolot.  Szef  projektu Blue Book,  kapitan Ed Ruppelt i major Dewey Fournet byli przekonani, że film powinien zostać zaprezentowany na panelu. Aby eksperci Robertsona zechcieli się przyjrzeć sprawie, Foumet musiał ponownie wysłać go do analizy, tym razem do Fotograficznego Laboratorium Interpretacji Marynarki. Tam stwierdzono, że film jest autentyczny, a same obiekty opisano jako pojazdy sterowane inteligentnie. To sformułowanie było kluczowe bo dawało nadzieję, że komisja pod przewodnictwem Robertsona zajmie się sprawą na poważnie. Ekspert panelu ds. astronomii, zwrócił uwagę na nieprawidłowy przebieg śledztwa i zalecił ponowne przeprowadzenie badań, do których to nigdy nie doszło. Inny członek panelu, dr Thornton Page zignorował dwie niezależne analizy i relacje doświadczonego wojskowego, uznawszy, że obiekty wyglądają jak mewy.

Film nakręcony przez Delberta Newhouse’a. Tremonton, Utah – 1952

Dzień drugi → Drugiego dnia omówiono analizę pozarządowej organizacji Battelle oraz razem z przedstawicielami Sił Powietrznych problemy tkwiące w monitorowaniu niezidentyfikowanych obiektów latających. Na prośbę  dr. Thorntona Page zaprezentowano film z mewami jako porównanie do filmu z incydentu „Tremonton, Utah, 1952” na którym to według Page sfilmowano właśnie te ptaki.
Dzień trzeci
→ Tego dnia wysłuchano Dewey’a J. Fourneta, który przez ponad rok pracował dla Pentagonu.  Fournet poparł  pozaziemskią hipotezę jako najlepsze wyjaśnienie dla niewytłumaczalnych obserwacji UFO.  W drugiej części dnia, omówiono wnioski. Wtedy też po raz pierwszy  do panelu dołączył Lloyd Berkner.
Dzień czwarty → W sobotę grupa Robertsona zapoznała się z końcowym sprawozdaniem z prac panelu. Kolejne dwie i pół godziny poświęcono na dyskusję i wprowadzanie poprawek do raportu.

Raport Duranta
Na zakończenie prac powstał dokument nazywany raportem Duranta lub raportem Panelu Robsertsona. Zawarto w nim wyniki prac, zalecenia i opinie naukowców. Członkowie panelu jednogłośnie stwierdzili, że nie ma wystarczających dowodów na ocenienie skali zagrożenia. Komisja nie znalazła żadnego dowodu potwierdzającego pozaziemskie pochodzenie NOLi. Stwierdzono, że dalszy wzrost liczby obserwacji może zaburzyć prawidłowe funkcjonowanie systemów łączności i wymiany informacji poprzez zapychanie kanałów komunikacji nieistotnymi raportami na temat UFO. Eksperci uznali również, że masowa histeria spowodowana obserwacjimi UFO może zostać wykorzystana przez Związek Radziecki. Aby sprostać tym problemom, panel zaleca aby Rada Bezpieczeństwa Narodowego obaliła hipotezę według której UFO pochodzi z innych układów słonecznych. W celu uspokojenia opinii publicznej  zalecają ustalić jednolitą politykę informacyjną.Komisja sugeruje by użyć do tego celu wszystkie możliwe kanały w tym środki masowego przekazu, reklamy, środowisko biznesu, a nawet wszystkim znaną korporację Disney. Miano również zacząć monitorować działalność cywilnych organizacji ufologicznych. Raport został wysłany  do sekretarza obrony, dyrektora Federalnej Administracji Obrony Cywilnej i przewodniczącego Krajowej Rady Bezpieczeństwa. Wnioski panelu Robertsona były uderzająco podobne do tych z poprzednich dochodzeń przeprowadzanych przez Siły Powietrzne w ramach projektu Sign i Grudge. Żadna z grup ekspertów nie wykazała bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego i związku obcych form życia. Na panel Robertsona spłynęło sporo krytyki. Badania przeprowadzone przez komisję były stosunkowo powierzchowne i wnioski z prac w dużej mierze są powtórzeniem wcześniejszej opinii CIA w kwestii UFO. Wskazywano na brak krytycznego podejścia wobec raportów Blue Book. Głównym zarzutem wobec panelu Robertsona był brak odpowiedniej selekcji materiałów poddanych analizie. Raporty dostarczane były z projektu Błękitna Księga, którego przedstawiciele nie mieli żadnego powodu by udostępniać swoje najciekawsze przypadki. Mogli oni zostać oskarżeni o brak zdolności do samodzielnej oceny sytuacji co mogło skutkować rozwiązaniem projektu. W 1956 roku, szef projektu Blue Book, kpt. Edward J. Ruppelt wystosował pierwsze oświadczenie w sprawie panelu, wraz z krótkim podsumowaniem komisji pod przewodnictwem Robertsona. Nie ujawnił żadnych szczegółów, nazwisk ani nazw zaangażowanych agencji rządowych. Z upływem kolejnych dziesięcioleci, dokumenty dotyczące panelu Robertsona, początkowo zaklasyfikowane jako ściśle tajne były systematycznie odtajnione i publikowane.

Jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej na temat projektów wymienionych w tym artykule zachęcam do lektory:  Sign (#18), Grudge (#19), Blue Book(#20).
^Istnienie panelu Robertsona zostało oficjalnie potwierdzone przez Rząd Stanów Zjednoczonych, a dokumenty i zdjęcia z nim związane odtajnione i opublikowane.
(link do bibliografii)

Artykuł, który przeczytałeś jest częścią serii wpisów zatytułowanej „Amerykańskie UFO”. Zachęcam do przeczytania pozostałych artykułów z serii. Aby to zrobić wystarczy kliknąć na którąś z poniższych okładek

Projekt-Sign-Znak-ufo-project projekt-project-grudge-uraza Projekt-Blue-Book-ufo Panel-Robertsona-ufo Majestic-12-MJ-12-ufo 4602-Air-Intelligence-Service-Squadron projekt-aquarius-project-ufo-wodnik projekt-snowbird-project-ufo

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>